Amylaza ślinowa

Amylaza ślinowa jest alfa amylazą i rozkłada przede wszystkim połączenia alfa-l,4-glikozydowe. Ferment ten atakując wewnętrzne- połączenia między węglami łańcucha wielocukrowego rozbija go na drobniejsze fragmenty (np. maltozę). Węglowodany, stanowiące jeden z podstawowych związków odżywczych ustroju, określane także mianem sa- charydów lub cukrowców, są bardzo szeroko rozpowszechnione zarówno w tkankach roślinnych, jak zwierzęcych. Węglowodany dzieli się w zależności od ich budowy na cztery grupy:

– a) wielocukry, zwane polisacharydami (np. skrobia, glikogen),

– b) kilkocukry, zwane oligosacharydami (np. glikozydy),

– c) dwucukry, zwane także disacharydami (np. sacharoza, laktoza i maltoza),

– d) cukry proste, zwane monosacharydami (np. glukoza i fruktoza).

Trawienie w jamie ustnej

Trawienie w jamie ustnej, pod wpływem ptialiny, dotyczy -wyłącznie skrobi i glikogenu, a więc rozkładane są tylko wielocukry. Szybkość reakcji rozkładu wielocukrów maleje wraz z długością łańcucha d zatrzymuje się całkowicie przy łańcuchu dwuczłonowym, tj. przy maltozie lub izomaltozie. Wiadomo także z obserwacji, że szybkie przechodzenie pokarmów przez jamę ustną uniemożliwia w pewnym zakre- .sie wywieranie wyraźniejszego wpływu trawiennego przez ptialinę. Z drugiej strony wiemy, że amylaza ślinowa potrzebuje do swego działania środowiska obojętnego, alkalicznego lub wreszcie słabo kwaśnego. Działa ona przy pH od 3,8 do 9,4, ale optimum jej aktywności wynosi 6,9. Wysoka kwaśność żołądka powinna wobec tego hamować lub wręcz uniemożliwiać dalsze działanie enzymów trawiennych jamy ustnej. Wykazano jednak w różnych badaniach doświadczalnych, że proces trawienia ..skrobi odbywa się dalej w żołądku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *