Biostatyczna równowaga zgryzu

W normalnych warunkach zęby w poszczególnym łuku stykają się ze sobą’ tworząc nieprzerwane szeregi, górny i dolny. Poszczególne zęby stykają się poprzez punkty styczne położone na powierzchniach stycznych koron zębowych. Początkowo są to bardzo małe, punktowate jak gdyby powierzchnie styku, które powiększają się w miarę ścierania, uwarunkowanego fizjologiczną ruchomością zębów. Mimo ścierania się punktów stycznych zęby nie trącą jednak kontaktu z powodu zachodzących równocześnie drobnych przesunięć wszystkich zębów w kierunku siekaczy środkowych. Oprócz ochrony brodawek dziąsłowych przed me-chanicznym uszkadzaniem ich ze strony miażdżonego pokarmu — punktom stycznym przypada też ważne zadanie statyczne. Siły poziome oddziałujące na poszczególne zęby przekazywane są częściowo poprzez punkty styczne na zęby sąsiednie i następne. Tak. więc punktom stycznym przypada rola podpierania zębów, które ustawione w szeregach tworzą jak gdyby jednolite bloki oporowe. Jest rzeczą zrozumiałą, że dotyczy to przeciwstawiania się siłom działającym w kierunkach przyśrodkowych i odśrodkowych, chociaż z uwagi na łukowaty kształt szeregów zębowych zachodzić może również przekazywanie i rozpraszanie sił na-ciskających na zęby w kierunku językowym. W centralnym zwarciu wszystkie zęby dolne kontaktują się z zębami górnymi stwarzając w ten sposób przeciwwagę w odniesieniu do sił pionowych. Płaszczyznę, w której szereg zębowy dolny styka się z szeregiem zębowym górnym, nazywamy płaszczyzną zgryzową. Szeregi zębowe w płaszczyźnie zgryzowej stykają się w ten sposób, że każdy ząb posiada po dwa zęby przeciwstawne z wyjątkiem środkowych siekaczy dolnych i trzecich zębów trzonowych górnych. O opisanym powyżej zgryzie możemy powiedzieć, że znajduje się on w równowadze biostatycznej. Godon nazwał ją równowagą artykulacyjną.

Biostatyczna równowaga zgryzu może ulec zakłóceniu po utracie poje-dynczych zębów. Powodem zakłócenia może być nawet zniszczenie samego punktu stycznego. Po usunięciu zęba względnie zębów powstaje- luka w szeregu zębowym. Zęby sąsiadujące z luką wskutek utraty oparcia przemieszczają się w jej kierunku, ulegają nachyleniom, czasami zaś- obrotom wokół swych osi długich (ryc. 86).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *