Boczny ruch żuchwy

Na jakość ruchów wysuwania żuchwy wpływa zarówno budowa stawów skroniowo-żuchwowych, jak i stosunki zachodzące między szeregami zębowymi, a więc warunki zgryzowe. Ruch ten zależy przede wszystkim od głębokości zachodzenia siekaczy górnych przed dolne. W przeciwieństwie bowiem do ruchu opuszczania żuchwy, jej wysuwanie zachodzi przy zachowanym kontakcie zębowym, jeżeli za pozycję wyjściową przyjmie się centralne położenie zwarciowe. Tego rodzaju ruchy żuchwy, podczas których zęby dolne ślizgają się po zębach górnych na wzór powierzchni stawowych,, nazywamy ruchami, artykul.a- c y j n y m i . Określenie to zostało zaczerpnięte z fizjologii stawów. Ruchy żuchwy odbywające się bez kontaktu zębów określa się ruchami wolnymi. Ponieważ ruch wysuwania żuchwy zależy również od kształtu i ustawienia kontaktujących ze sobą zębów, trudno jest podać jednolitą jego charakterystykę. Najczęściej jest on jednak ruchem złożonym, składającym się z ruchu posuwistego i obrotowego. Wielkość komponentu ruchu obrotowego jest uwarunkowana stopniem zachodzenia na siebie siekaczy. Czysty ruch posuwisty głów żuchwowych zachodzi wskutek równoczesnego skurczu obu mięśni skrzydłowych bocznych, zaś cofania żuchwy — głównie wskutek skurczu tylnych wiązek mięśni skroniowych. Podczas wysuwania i cofania żuchwy wyodrębnić można dwie fazy. Pierwsza faza obejmuje wysunięcie żuchwy do momentu zetknięcia się siekaczy brzegami siecznymi, przy czym punkt sieczny porusza się w dół i do przodu. Ruch obrotowy powodujący obniżenie żuchwy podyktowany jest koniecznością ominięcia przeszkody, jaką stanowią siekacze górne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *