Ciężar właściwy stali chromowo-niklowej

Ciężar właściwy stali chromowo-niklowej wynosi 7,8—7,9, temp. topnienia — około 1400°C, twardość Brinella — 160 kG/mm5, wytrzymałość na rozerwanie — od 60—190 kG/mm2, ciągliwość — 40—60%. Dzięki stosunkowo dużej ciągliwości stal chromowo-niklowa poddaje się łatwo obróbce plastycznej na zimno (kucie, tłoczenie, uciąganie, gięcie, walcowanie itp.). Podczas tej obróbki zwiększa swoją twardość nie może być jednak utwardzana poprzez obróbkę cieplną. Przywrócenie miękkości po obróbce plastycznej zachodzi poprzez proces rekrystalizacji. Daje się wypolerować na wysoki połysk.

Stal chromowo-niklowa wprowadzona została do stomatologii w 1919 r. jako materiał zastępczy złota. Wkrótce jednak zyskała sobie własny zakres wskazań z uwagi na szereg cennych właściwości. Początkowo rozpowszechniony był stop występujący pod nazwą fabryczną „Wipla”. Wykazywał on jednak skłonność do zamiany struktury austenitycznej na ferrytyczną w trakcie sporządzania protez i wymagał ujednoradniającej obróbki cieplnej. Poprzez zwiększenie zawartości niklu, dodanie tytanu, niobu i tantalu oraz zmniejszenie ilości węgla do 0,06°/o — uzyskano gatunek stali o znikomych tendencjach do przyjmowania struktury ferry- tycznej, a więc mało wjrażliwy na obróbkę cieplną. Stosowana obecnie stal chro- mowo-niklowa należy dd uszlachetnionego w ten sposób gatunku. Jednym z bardziej znanych fabrykatów jest stal „Supra Wipla”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *