Dentystyka a zabór austryjacki

W XIX w. dentystyka na ziemiach polskich przedstawiała się początkowo nie najlepiej. Niekorzystne warunki polityczne, upadek niepodległości, wojny i powstania, a potem ciężka walka o byt narodowy nie sprzyjały rozwojowi nauki. W dalszym ciągu wykonywaniem zabiegów dentystycznych zajmowali się ludzie w tym kierunku tylko przyuczeni, w małym zaś stopniu lekarze. Ze względu na ostateczny rozbiór Polski różnie kształtowała się w tym okresie historia dentystyki w poszczególnych zaborach.

W zaborze austriackim, gdzie panowały bardziej liberalne stosunki, sytuacja przedstawiała się pomyślniej niż gdzie indziej. W Krakowie już od pierwszych lat XIX w. profesor chirurgii, Rafał Czerwiakowski (1743—1816) rozpoczął wykłady dentystyki na Wydziale Lekarskim UJ. Ponadto napisał on dwa podręczniki dla tzw. chirurgów cechowych, którzy zajmowali się również dentystyką. W Krakowie doszło też do pierw-szej u nas habilitacji z zakresu dentystyki, a tytuł docenta w 1877 r. uzyskał Karol Goebel (1845—1891). Drugim z kolei docentem został w 1897 r. Wincenty Łepkowski (1866—1935), późniejszy profesor i twórca Instytutu Stomatologicznego UJ (1903 r.), autor cennych prac naukowych. Zasługą jego było wprowadzenie do zębolecznictwa formaldehydu oraz antyforminy pod nazwą „radycyna”. Prowadził on też prywatne kursy dla techników dentystycznych. Jego idea programowego kształcenia techników została w pełni zrealizowana dopiero za naszych cza- :sów. Dawniej przyjęty był system „chałupniczego” ich nauczania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *