Diament i jego zastosowanie w stomatologii

Materiały używane do szlifowania. Najczęściej stosowanymi w stomatologii materiałami do szlifowania są: diament, karborund, węglik wolframu, elektrokorund, korund, szmergiel, kwarc i pumeks.

Diament jest czystą, krystaliczną odmianą węgla. Jest on najtwardszy ze znanych produktów naturalnych. Jego twardość wynosi 10 wg skali Mohsa. Do kamieni ściernych używa się drobnych ziarenek diamentowych, które umocowuje się w metalu jako spoiwie. Kamienie diamentowe służą przeważnie do opiłowywania zębów, rzadziej natomiast do obróbki twardszych stopów metali. Nie są one stosowane do obróbki materiałów miękkich jak amalgamat czy tworzywo akrylowe, które zaklejają ostre ziarenka tnące i czynią kamień tępym. Ostatnio stosowane są do obróbki również materiały syntetyczne, jak węglik boru (B2C3) i związek boru z azotem (BN), które twardością dorównują diamentowi albo go nawet przewyższają.

Pod względem chemicznym karborund jest węglikiem krzemu (SiC), otrzymywanym syntetycznie przez redukcję dwutlenku krzemu węglem, w piecach elektrycznych o temp. 2000°C. Twardością, wynoszącą 9,6 wg skali Mohsa, ustępuje on nieznacznie diamentowi. Kryształy kar- borundu o połysku zielonym albo niebieskim odznaczają się bardzo ostrymi krawędziami i narożami.

Węglik wolframu (W2C albo WC) w czystej postaci wykazuje twardość 9 wg skali Mohsa. Dokładnie zmielony węglik wolframu miesza się z tak samo rozdrobnionym kobaltem i ogrzewa do temp. 1600°C.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *