Kłębuszki naczyniowe Wedla

Podobne znaczenie posiadają również kłębuszki naczyniowe Wedla, rozmieszczone w ozębnej głównie u wejścia do zębodołu oraz w okolicy szczytu korzenia. Miejsca te są szczególnie narażone na ucisk korzenia podczas poziomego obciążania zęba. Kłębuszki naczyniowe Wedla stanowią w pewnym sensie poduszkę hydrauliczną łagodzącą ucisk w przestrzeni i czasie i chronią w ten sposób przed uszkodzeniem delikatne elementy składowe ozębnej. Kłębuszki naczyniowe powstają dopiero pod wpływem czynności wyrżniętych zębów i dlatego nie stwierdza się ich w przyzębiu zarodka.

Inne przemiany, mianowicie zmiany zanikowe, zachodzą w narządzie żucia po wypadnięciu jego czynności. Tak np. po częściowej, a w szczególności po całkowitej utracie uzębienia zachodzi w narządzie żucia szereg zmian anatomicznych, wśród których najbardziej uderzający jest zanik wyrostków zębodołowych. W zaawansowanych przypadkach zaniku wyrostka zębodołowego szczęki podniebienie twarde staje się płaskie, a w żuchwie zanik części zębodołowej może sięgać do miejsca, w którym położone były szczyty korzeni. W takich przypadkach otwory bródkowe, a także kresy skośne i żuchwowo-gnykowe mogą się znaleźć w górnym •ograniczeniu trzonu żuchwy. Powstałe w ten sposób warunki anatomiczne jamy ustnej w poważnym stopniu utrudniają wykonanie protez zębowych. Wspomniane zaniki spowodowane są utratą uzębienia i związanym z tym brakiem mechanicznych bodźców czynnościowych, jakie dostarcza czynność żucia. Dlatego zaniki te określa się jako zaniki z bezczynności .(atrophia ex inactivitate).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *