Korozja elektrochemiczna

Korozja elektrochemiczna może występować w jamie ustnej przy równoczesnym zastosowaniu dwóch stopów o różnych potencjałach elektrochemicznych . Dochodzi wówczas do powstania ogniwa galwanicznego, w którym elektrodami są obiekty metalowe a elektrolitem — ślina. Wysokość napięcia tego źródła prądu zależna jest od różnicy między potencjałami elektrochemicznymi zastosowanych stopów. Im szlachetniejszy jest stop, tym wyższy jest jego potencjał elektrochemiczny. Stop

o niższym potencjale występuje jako anoda, zaś stop o wyższym potencjale — jako katoda. Prąd elektryczny płynie zatem od stopu mniej szlachetnego do stopu bardziej szlachetnego. Stop mniej szlachetny rozpuszcza się przy tym, ulega więc korozji.

Możliwe jest też występowanie ogniw lokalnych w obrębie tego samego stopu w przypadku jego niejednorodnej budowy wewnętrznej, spowodowanej wadliwą obróbką cieplną albo mechaniczną. Podobna sytuacja może zaistnieć także wskutek użycia niewłaściwego lutowia do połączenia części metalowych.

Do wykonywania protez stosowane są najczęściej stopy złota, stopy srebro-palladowe, stal chromowo-niklowa oraz stopy na bazie chromu

Ciężar właściwy złota wynosi 19,3, zaś temperatura topnienia -— 1062°C. Czyste złoto ma żółty połysk, jest bardzo miękkie, kowalne i ciągliwe. Można np. ze złota o wadze 0,5 g wyciągnąć drut długości 160 m. Złoto wykazuje dużą odporność chemiczną (rozpuszcza się jedynie w wodzie królewskiej i w wodzie chlorowej). Poza małymi wyjątkami, czyste złoto nie ma zastosowania w stomatologii ze względu na swą miękkość i szybkie ścieranie się. Szerokie zastosowanie ma ono jednak jako stop ze srebrem i miedzią, a także z platyną i palladem. Wagową zawartość czystego złota w stopie określa się za pomocą próby karatowej lub tysięcznej.

O czystym złocie mówimy, że jest 24-karatowe. Jeżeli na 24 części wa- gowe stopu przypada np. 20 części czystego złota, to stop ten określamy jako 20-karatowy. wagowych na 24 cz bie zawartość złota próby karatowej m

Tak więc 20-karatowy stop złota odpowiada próbie 833%o. Obok złota stopy dentystyczne zawierają również inne metale szlachetne, np. platynę i pallad. Ciężar atomowy tych pierwiastków jest różny i dlatego o szlachetności stopu decyduje nie tyle ich łączny udział wagowy, ile stosunek ilościowy atomów metali szlachetnych do nieszlachetnych wyrażony w procentach.

W stomatologii nie stosuje się stopów złota poniżej 18-karatowych z obawy przed możliwością ich korozji w jamie ustnej. Jak wspomniano, najczęściej sporządza się stopy złota z miedzią i srebrem. Miedź zwiększa twardość i sprężystość stopu, srebro zaś obniża jego temperaturę topnienia. Większa zawartość miedzi nadaje stopowi zabarwienie czerwone, podczas gdy dodatek srebra wpływa rozjaśniająco i decyduje o jego odcieniu żółtawym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *