Początki polskiej stomatologii

Przez następnych wiele dziesiątków lat nie zaszło nic godniejszego podkreślenia i dopiero w XIII w. spotykamy się z zasługującą na uwagę działalnością włoskiego chirurga, Giuglielmo z Salicetto, który podał sposób operowania nowotworów szczęk rozżarzonym nożem, dla uniknięcia zbytniego krwawienia. W XIV w. włoski chirurg, Jan z Arcole, wymienia w swych pismach nowy przyrząd do usuwania zębów, tzw. pelikan, później przez długie lata powszechnie używany.

Na naszych terenach pierwsze wzmianki o opiece dentystycznej datują się z r. 1278, kiedy to dominikanin pochodzenia niemieckiego, zwany później bratem Mikołajem z Polski, przybył do naszego kraju i został nadwornym lekarzem Leszka Czarnego. Brat Mikołaj zajmował się również zębolecznictwem, stosując różne zioła i proszek z wysuszonej skóry węża. Rozróżniał on tzw. ciepłe i zimne przyczyny bólu zębów, a w za-leżności od tego zalecał odmienne środki. W pismach jego znajduje się również sposób postępowania w przypadku raka wargi. Jest to jak dotychczas jedyne źródło, z którego dowiadujemy się o polskiej dentystyce w tamtych czasach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *