Ropotok zębodołowy

W początkach XVIII w. pojawia się porcelana jako materiał do wypełnień ubytków w zębach, co jest zasługą Niemca, J. Boetgera (1682— 1719). Natomiast zęby porcelanowe dla celów protetycznych zaczął stosować Włoch, Józef Fonzi (1768—1840). Posiadały one otwór dla umocowania ich w protezach za pomocą metalowych bolców. Filip Pfaff (1711— 1766), twórca pierwszego niemieckiego podręcznika dentystyki, wprowadził pobieranie wycisków lakiem i sporządzanie modeli gipsowych dla celów protetycznych. Jego rodak, Jan Serré (1759—1830), zapisał się w historii jako autor opisu obcinania brzegów kieszonek dziąsłowych w schorzeniach przyzębia oraz konstruktor śruby do usuwania korzeni zębów.

Nazwa „ropotok zębodołowy” po raz pierwszy pojawia się w dziełach znakomitego anatoma i chirurga angielskiego, Jana Huntera (1728—1793), który odróżnił zapalną i zanikową postać schorzeń przyzębia. Włoch B. Ruspini (1727—1813), twórca pedodoncji, wprowadził nieodzowny do dzisiaj przyrząd, jakim jest lusterko dentystyczne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *