Stopy chromowo-kobaltowe

Stopy chromowo-kobaltowe, chociaż wyglądem zbliżone do stali, nie mają z nią nic wspólnego, ponieważ praktycznie nie zawierają żelaza. Po raz pierwszy wprowadzone zostały do stomatologii w Stanach Zjednoczonych w 1932 r. pod nazwą „Vitallium”. Zawierają one 27—31% chromu, 59—66% kobaltu, 4,2—10,1% molibdenu oraz znikome ilości innych metali i węgla. Niektóre z nich zawierają także nikiel przy zmniej-szonej ilości kobaltu. Ciężar właściwy stopów chromowo-kobaltowych wynosi 8,0—8,4, temp. topnienia — 1370—1620°C, twardość Brinella — 300—365 kG/mm2, wytrzymałość na rozerwanie — 78—120 kG/mm2, ciągliwość — 5—12%. Stopy zawierające nikiel mają niższą temperaturę topnienia. Niektóre z nich (Ticonium norm.) są utwardzalne wskutek dodatku berylu i po odpowiedniej obróbce wykazują twardość Brinella sięgającą do 410 kG/mm2. Ze względu na stosunkowo pokaźną zawartość chromu stopy te odznaczają się dużą odpornością chemiczną, którą przewyższają stal chromowo-niklową. Stąd chętnie stosowane są w chirurgii ogólnej i szczękowej do wszelkiego rodzaju implantatów. Wysoka zawartość kobaltu czyni je łatwo płynnymi, co pozwala na uzyskanie bardzo precyzyjnych odlewów. Na delikatne i cienkie kształtowanie elementów protez ze stopów chromowo-kobaltowych1 pozwala również ich duża wytrzymałość, twardość, a szczególnie sprężystość. Tymi cechami przewyż-szają one nawet stopy złota z platyną. Duża kurczliwość stopu (2,4% lin.), jak również wysoka temperatura topnienia wymagają stosowania odpowiednich mas ogniotrwałych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *