Trzonowce

Trzonowce: na powierzchni żucia występuje 4—5 guzków oddzielonych bruzdą międzyguzkową. Trzonowce górne mają trzy korzenie (dwa policzkowe, jeden podniebien- ny), dolne dwa korzenie (mezjalny i dystalny).

Mimo różnych kształtów zęby wszystkich grup anatomicznych posiadają pewne cechy wspólne (cechy Miihl- reitera), pozwalające odróżnić, z której strony pochodzi dany ząb. Cecha korzenia polega na jego odchyleniu od linii środkowej w stronę, z której ząb pochodzi. Cecha krzywizny, czyli wypukłości korony, charakteryzuje się tym, że powierzchnie wargowe lub policzkowe zębów są bardziej uwypuklone w części mezjalnej niż dystal- nej. Cecha kąta dotyczy głównie siekaczy i polega na tym, że kąt mez- jalny, utworzony przez brzeg sieczny i powierzchnię styczną, jest ostro wyrażony, podczas gdy dystalny jest łagodny i zaokrąglony. U człowieka najpierw pojawiają się zęby mleczne (dentes decidui), a później zęby „stałe (dentes permanentes). W skład uzębienia mlecznego wchodzą w szczęce i w żuchwie z prawej i lewej strony po 2 siekacze, 1 kieł i 2 zęby trzonowe (ryc. 42). Uzębienie stałe składa się z 2 siekaczy, 1 kła,

– 2 przedtrzonowców, 3 trzonowców, w każdej połowie górnego i dolnego łuku zębowego (ryc. 43).

Skład uzębienia wyraża się wzorem, w którym różne rodzaje zębów • oznaczamy pierwszą literą ich nazwy łacińskiej (zęby stałe dużymi literami i liczbą, zęby mleczne dużymi literami, którym dodaje się literę „d” — deciduus, i liczbą, lub małymi literami i liczbą).

Uszeregowany układ zębów szczęk lub żuchwy nazywamy łukiem zębowym górnym i dolnym (arcus dentalis superior et inferior).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *