Uniwersytet Lwowski

Na Uniwersytecie Lwowskim powstał dopiero w r. 1894 Wydział Lekarski, ale gdy w r. 1902 uzyskał habilitację z dentystyki Andrzej Gońka (1857—-1909), a w rok później Teodor Bohosiewicz (1867—1948), zaistniały i tam korzystniejsze warunki dla rozwoju stomatologii. Toteż w 1907 r. powstało uniwersyteckie Ambulatorium Dentystyczne, zalążek przyszłej katedry utworzonej w r. 1913. W związku z wymienionymi faktami w całej ówczesnej Galicji coraz więcej lekarzy zajmowało się dentysty- ką, obok których stopniowo wytwarzał się zawód tzw. techników uprawnionych, wykonujących również praktykę dentystyczną.

W zaborze rosyjskim nauczanie dentystyki wprowadzono na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w r. 1818, a po jego zamknięciu (1831 r.) także w Szkole Felczerów. Toteż wykonywanie zawodu dentysty spoczywało jeszcze długo w rękach przyuczonych osób, lub też częściowo w tym kierunku zaznajomionych felczerów. Przybywało wprawdzie lekarzy zajmujących się dentystyką, ale osiedlali się oni głównie w większych miastach.

Sytuacja poprawiła się dopiero od chwili ponownego otwarcia w r. 1857 Wydziału Lekarskiego, gdyż prowadzono kursy i wydawano dyplomy •dentystów. Później powstało w Warszawie kilka prywatnych szkół dentystycznych (pierwsza w r. 1891) i jedna w Łodzi, szkolące według uporządkowanego programu. Chociaż poziom tych szkół nie był wysoki, był to już znaczny postęp w szkoleniu.

Wyrazem pewnego okrzepnięcia stanu lekarsko-dentystycznego było utworzenie najpierw w Łodzi (1905 r.), a następnie w Warszawie Towarzystwa Odontologicznego. W miarę przybywania lekarzy dentystów zaczęły pojawiać się (począwszy od r. 1900) nawet pierwsze prywatne lecznice, gdzie po niższych cenach wykonywano zabiegi, co miało znaczenie dla uboższych warstw ludności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *