Wiertła

Wiertła (ryc. 101) używa się do maszynowego opracowywania twardych tkanek zęba. Rozróżniamy wiertła: a) do prostnicy o długim, gładko zakończonym trzonie, b) do kątnicy o znacznie krótszym naciętym na końcu trzonie, c) do wiertarki turbinowej o cienkim, krótkim, gładko zakończonym trzonie. Końcówki tnące wierteł wykonuje się ze specjalnie utwardzanych stopów stali, węglików spiekanych oraz ze stali z powłoką złożoną z drobnych okruchów diamentowych. Wiertła produkowane są w rozmiarach od 00 poprzez 0, 1, 2, 3, 4… aż do numeru 20. Najczęściej używane wiertła mają rozmiary od 3 do 7. W zależności od kształtu główki tnącej wiertła mają różne nazwy i używane są do rozmaitych celów. I tak np. szczelinowce służą do opracowywania bruzd (szczelin) zęba różyczki — do usuwania zębiny próchnicowej lub np. trepanacji komory odwrócone stożki — do formowania dna i ścian ubytku odtwarzania punktów stycznych używa się pasków celofanowych i metalowych, a do kąljów siecznych specjalnych metalowych lub celofanowych kształtek. Kształtki chronią równocześnie materiał wypełniający a przed dostępem śliny. dmiernie ruchomego języka, powodującego trudności ligniny w jamie ustnej, używa się językotrzy- macza (ryc. 103), który jest wyposażony w wymienne skrzydełka dla okolicy zębów przednich oraz bocznych.

Ślinochronu (koferdamu) używa się w celu całkowitej izolacji leczonego zęba od środowiska jamy ustnej. W skład zestawu wchodzi płat cienkiej gumy, w której specjalnym dziurkaczem wycina się otworki, przez które naciąga się gumę na zęby. Guma w żądanej pozycji utrzymywana jest specjalnymi klamrami zakładanymi na ząb za pomocą kleszczy lub ligaturami jedwabnymi. Na zewnątrz twarzy gumę utrzymuje specjalne trzymadełko i ciężarki zamocowane u dołu płata gumowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *