Wklinowanie

Wklinowanie (gomphosis) będące odmianą więzozrostu (syndesmosis) stanowi połączenie zęba z zębodołem. Pomiędzy korzeniem a ścianą zębo- dołu istnieje szczelinowata przestrzeń wypełniona tkanką łączną, nazwaną ozębną (periodontium) lub też okostną zębodołową (periosteum alveolare). Włókna tej tkanki ułożone w pęczki biegną od korzenia do ściany zębodołu tworząc więzadło zębodołowo-zębowe (lig. alveolodentale). Włókna dziąsłowo-zębowe (fibrae gingivodentales) oraz więzadła międzyzębo- we (lig. interdentalia) stanowią dodatkowe wzmocnienie tego połączenia (ryc. 41).

Ze względu na kształt, budowę, położenie i funkcję — zęby dzielimy na: zęby sieczne — siekacze (denies incisivi), kły (denies canini), zęby przedtrzonowe — przedtrzonowce (dentes premolares), zęby trzonowe — trzonowce (dentes molares).

Niżej wymieniono najbardziej charakterystyczne cechy poszczególnych grup zębów.

Zęby sieczne: mają koronę w kształcie dłuta, krawędź sieczną, jeden korzeń.

Kły: korona kształtu stożkowatego, wierzchołek żucia, jeden korzeń.

Przedtrzonowce: na powierzchni żucia występują dwa guzki (policzkowy — większy i językowy — mniejszy). Korzeń górnych przed- trzonowców bywa rozdwojony, dolnych — pojedynczy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *