Złoty okres medycyny miał miejsce w państwie arabskim

Dużo korzystniej przedstawiały się stosunki w potężnym państwie arabskim, w którym nastał tzw. złoty okres medycyny. Liczni znakomici lekarze zajmowali się równocześnie dentystyką, a w myśl ówczesnej zasady, że usuwanie zębów jest złem koniecznym, rozwinęli różne sposoby ich leczenia. Ubytki w zębach wypełniano mastyksem z ałunem lub, jak zalecał Mezue (786—889), złotą folią — sposób, który w ulepszonej formie przetrwał do naszych czasów. Przy zapaleniach Ali Abbas (X w.) sto-sował kauteryzację miazgi zębowej przez wprowadzenie rozżarzonej igły do kanału korzeniowego.

Ibn Avicenna (980—1037), będąc zwolennikiem panującej wówczas teorii, że przyczyną bólu zębów są robaki, zalecał trepanację zębów i ich okadzanie. Sposób ten na długi czas opanował średniowieczną dentystykę. Abul Kasis (1050—1122) opracował modele dźwigni i kleszczy ekstrakcyjnych oraz instrumentów do usuwania kamienia nazębnego, który słusznie uważał za jedną z przyczyn schorzeń przyzębia. Opisał on też swój sposób regulacji zębów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *